Хорвоогийн атаархал

Акбар хаан Бийрбалаас:

-Алганд минь ширхэг ч үсгүй байдаг нь хачирхалтай юм. Биеийн минь хаана ч шар үсний сүв байдаг байхад гарын минь алга яагаад огт үсгүй байдаг юм бэ? гэж асуусанд Бийрбал тэр даруй ингэж хариулав:

-Хаантан минь, та үргэлж арвин их зоос атгаж буян хишиг болгон хүртээдэг. Тэгээд л тэр их зоосонд таны алга үрэгдэж элэгдээд, үс нь халцарч унажээ.

-Тэгвэл чиний алганд ч бас огт үсгүй байна шүү дээ.

-Хаантан минь, хайр хишгийг тань цаг үргэлж алга тосон хүртсээр байгаад алга минь элэгдэж үсгүй болсон нь энэ билээ. Хаан та цаг үргэлж хишиг буянаа хайрлаж, түүнийг тань би хүртдэг шүү дээ.

-Тэгвэл чи бид хоёр шиг цаг үргэлж өгөлцөж, авалцаад байдаггүй хүмүүсийг хар л даа. Тэдний алганд ч бас ширхэг ч шар үсгүй байгааг чи юу гэх вэ?

-Ай хаантан минь, атаархуу улс гэвэл тэднийг л хэлэх байх даа. Таны өглөг болгон хүртээж, миний хишиг болгон хүртдэг тэр их мөнгө зоосны тухай тэд цаг үргэлж тархиа гашилтал бодож, атаа шуналдаа шатаж явдаг юм. Алган дээр минь арав таван юм тавьдаггүй л байхдаа гэж атаархал шуналдаа улайсан шатаж гараа үрсээр байгаад алгандаа үсгүй болсон хэрэг л дээ.

Бийрбалын энэ үгэнд Акбар сэтгэл ихэд тааламжтай суулаа. Харин дэргэд суусан бусад нь дайруулж ёгтолсон энэ үгэнд ичиж сандарсандаа дэмий л толгой гудайн доош ширтэцгээв